Τάκης Μαύρος : Ο Ο.Τ.Ε. στα χρόνια του Βυζαντίου

Το πρόβλημα της σύντομης [ταχείας] μετάδοσης των πληροφοριών, και μάλιστα από μεγάλες αποστάσεις, πάντα απασχόλησε όλους τους λαούς και φυσικά και τους Βυζαντινούς. Δεν τους λέω προγόνους μας, αν και ήσαν, γιατί και εκείνοι δεν μας χώνευαν εμάς τους Πελοποννήσιους και μας αποκαλούσαν «οι κάτω του Ισθμού πονηροί». 

        Πολλά σχέδια είχαν υποδειχτεί, τότε, για την οργάνωση των διαβιβάσεων, όπως θα λέγαμε σήμερα, και πολλά από αυτά δοκιμάστηκαν, άλλα με περισσότερη και άλλα με λιγότερη επιτυχία. Ένα από αυτά ήταν και εκείνο, που είχε υποδείξει ο Λέων ο φιλόσοφος, ο Θεσσαλονίκης.
        Αυτός, λοιπόν, ο Λέων είχε συμβουλεύσει τον αυτοκράτορα Θεόφιλο (829-842) να κατασκευάσει δυο ρολόγια όμοια. Σε κάθε ώρα είχε δοθεί μια ορισμένη σημασία: «…την πρώτην ώραν ει εκδρομή Σαρακινών γέγονεν, την β’ ει πόλεμος, την γ’ ει εμπρησμός, την δ’ ει άλλο τι, και εις τας λοιπάς ομοίως». Το ένα από τα ρολόγια αυτά έπρεπε να τοποθετηθεί στο φρούριο της Ταρσού της Κιλικίας, και το δεύτερο στην Κωνσταντινούπολη. Όταν θα συνέβαινε κάποια από τις δώδεκα «υποθέσεις», άναβαν μια φωτιά «εν τη ώρα εν ή η υπόθεσις γέγονεν» και έβλεπαν την φωτιά οι φρουροί του οχυρού του Λούλου, θα άναβαν αμέσως δεύτερη. Έτσι το φως θα το έβλεπαν οι φρουροί του βουνού της Αργαίας, από εκεί της Σάμου, κατόπιν του Αίγιλου, του Κύριζου που είναι στον Μάμαντα, κατόπιν στον Μώκιλο, από όπου θα το έβλεπαν οι φρουροί του βουνού του Αγίου Αυξεντίου, και με τον ίδιο τρόπο θα το μετέδιδαν στους εντεταλμένους σκοπούς, που επαγρυπνούσαν στον Φάρο των Ανακτόρων, και έτσι το εν Συρία γεγονός «εν βραχύ εποίει φανερόν».

Χάρτης της αλυσίδας φρυκτωριών που συνέδεαν 

την Κωνσταντινούπολη με τις Κιλίκιες Πύλες (πηγή)

        Αν, λοιπόν, [όσα] γράφει ο Συμεών Μάγιστρος στη «Χρονογραφία» του είναι αληθινά, τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι και το πρακτορείο Reuter έχει βυζαντινή προέλευση.

[Δημοσιεύτηκε σε μια εφημερίδα του Άργους τη δεκαετία 1970-1980].