Τάκης Μαύρος : ο Τάκης Κωστούρος και το Μπούρτζι

«Καταραμένο βράχο» θα ήταν καλύτερα να το ονόμαζαν [το Μπούρτζι]. Κατοικία δημίων στα πρώτα ελεύθερα χρόνια. Κατέληξε να ερειπωθεί. Το θυμούμαι με κουκουβάγιες. Ώσπου το 1928 βρέθηκε ένας Αναπλιώτης, ο Τάκης Κωστούρος, μαζί με τη γυναίκα [του] Μαλβίνα, που αποφάσισαν ν’ αποτραβηχτούν πάνω σ’ αυτόν τον βράχο κι ανάμεσα στα ερείπια μα μοντάρουν σιγά-σιγά ένα μικρό ξενοδοχείο. Έκαναν ένα στολίδι. Όχι μόνο του Ναυπλίου αλλά και της Ελλάδας ολόκληρης. Όλοι όσοι το επισκέφθηκαν θα θυμούνται την ευγενική τους συμπεριφορά και τη νοστιμιά των φαγητών τους. Αν πω ότι τη μισή τουριστική του σαγήνη το Ναύπλιο την χρώσταγε στο Μπούρτζι, ίσως να μην πέφτω πολύ έξω.

        Όλα πήγαιναν καλά, ώσπου ένα μεσημέρι κατά τις δύο η ώρα γνωστός και θλιβερός πολιτικάντης των Αθηνών ζήτησε να το επισκεφθεί. Ο Κωστούρος του εξήγησε ευγενικά ότι ήταν ώρα ανάπαυσης για τους άλλους ενοίκους, και τον παρακάλεσε να αναβάλει για λίγες ώρες την επίσκεψη. Αυτός επέμενε, επέμενε κι ο Κωστούρος. Και να μην πολυλογούμε, του αρχίζει ο πολιτικάντης ένα συστηματικό πόλεμο με τον Οργανισμό Τουρισμού, και επιτυγχάνει να τον εξώσει από το Μπούρτζι χωρίς καμμιά αποζημίωση. Έτσι, ο άνθρωπος στον οποίο το Ναύπλιο οφείλει πολλά, βρέθηκε σε ηλικία 80 ετών μαζί με τη γυναίκα του στον δρόμο, και μάλιστα χωρίς σύνταξη και χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο, γιατί ό,τι είχαν το είχαν διαθέσει για το Μπούρτζι.
        Τον είχα συναντήσει λίγο προ του θανάτου του τον Τάκη τον Κωστούρο, και δεν ξεχνώ ποτέ την αξιοπρέπεια με την οποία σήκωσε το βάρος της πίκρας του.

Και τώρα, τα νυχτοπούλια
πάλι θα λαλούν
στον έρημο τον βράχο.

[Γράφτηκε στις 27.11.1986].