Τάκης Μαύρος : Τουριστικά του Ναυπλίου

Βρισκόμαστε στο 1784. Η Πελοπόννησος έχει ηρεμήσει πια μετά τις ταραχές που είχαν προκαλέσει τα γεγονότα και η καταστολή της Επανάστασης του Ορλώφ. Οι Τούρκοι, με επικεφαλής τον Χασάν πασά, βοηθούμενοι και από τους κλεφτο - Κολοκοτρωναίους είχαν κατορθώσει να επιβάλουν την τάξη, διαλύοντας και εξαφανίζοντας τις Αλβανικές ομάδες, που ενώ το 1790 είχαν έρθει για να βοηθήσουν τους Τούρκους στη καταστολή των επαναστατημένων Ελλήνων, είχαν σιγά σιγά μετατραπεί σε μάστιγες, όχι μόνο του ελληνικού αλλά και του τουρκικού πληθυσμού.
        Από τότε, αν όχι κι από πιο νωρίς, θα μπορούσε κανείς να χρονολογήσει τη σαγήνη που ασκεί το Ναύπλιο σ' όποιον το γνωρίσει και το μυρίσει, έστω και μια μόνο φορά. Γιατί αν τώρα πιάνει κανείς τη μύτη του όταν το βραδάκι στην παραλία εισπνέει το βορειαδάκι, σκεφτείτε τι θα γινόταν με τη μικρή και γοητευτική αυτή πολιτεία έτσι όπως θα ήταν πριν διακόσια χρόνια. Περίκλειστη μέσα στα τείχη της, με πληθυσμό μεγαλύτερο από τον σημερινό, χωρίς υπονόμους, με λίγο πάντοτε νερό και πολλά άλογα, καμήλες, γαϊδάρους και σκύλους. Χωρίς ψυγεία ούτε εντομοκτόνα, αλλά πάντα μ' εκείνη την ασύλληπτη γοητεία που οι Γάλλοι αποκαλούν cachet. Παρ' όλα αυτά, λοιπόν, θύμα αυτής της σαγήνης υπήρξε και ο ναύαρχος Χασάν πασάς, που αποφάσισε να περάσει τις διακοπές του στο Ναύπλιον.
        Διαβάζουμε την περιγραφή της υποδοχής, που του έγινε από τον σερασκέρη (στρατιωτικό διοικητή και νομάρχη μαζί) της Αργολίδας:
        «Ξαναφάνηκε τότε στον Μοριά ο τρομερός Μαντάλ Χασάν πασάς. Αποβιβάστηκε στο Ναύπλιον στις 31 Σεπτεμβρίου 1784, όπου τον υποδέχτηκε ένα καταπληκτικό γεύμα που του προσέφερε ο Μελέχ Μεχμέτ, σερασκέρης της Αργολίδας. Το σπίτι του ήταν στα γιορτινά του. Φρουροί, μουσικοί, ακροβάτες, γελωτοποιοί, αφεντικό και υπηρέτες περίμεναν τον ναύαρχο, ο οποίος τελικά εμφανίστηκε ακολουθούμενος από ένα πελώριο λιοντάρι. Όλοι τό 'βαλαν στα πόδια μόλις το είδαν, εκτός από τον Μελέκ Μεχμέτ, που μένοντας μόνος υποχρεώθηκε να καθίσει στο τραπέζι ανάμεσα στον καπετάν πασά (ναύαρχο) και το λιοντάρι του, που δεν έδειχνε να είναι καθόλου ανόρεχτο. Ο Μεχμέτ ορκιζόταν να μην ξανακάτσει σε τέτοιο τραπέζι. Ο Χασάν, για να τον καθησυχάσει, του διηγιόταν πώς είχε ξεπεράσει το φόβο που δείχνουν οι άνθρωποι γι' αυτά τα ζώα και πώς κάποτε κυνηγημένος από ένα από αυτά τα λιοντάρια στα περίχωρα του Αλγερίου, κατάφερε να το σκοτώσει τη στιγμή ακριβώς που ήταν έτοιμο να τον κατασπαράξει». 

Και συνεχίζει χαιρέκακα ο Πουκεβίλ: 

«Αλλά εκείνο που απόφυγε με επιμέλεια ν' αναφέρει είναι ότι από εκείνη την ημέρα ο Χασάν πασάς είχε μείνει ανίκανος».

        Να λοιπόν που τα σαφάρι έχουν τις δυσάρεστες πλευρές τους και προκειμένου να χάνει κανείς την αρτιμέλειά του, καλύτερα να λείπουν.

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 9/9/1978].