Τάκης Μαύρος : Λαογραφικές μνήμες : Οι ανθρωποφάγοι της Ναυπλίας

Παραθέτουμε τμήμα από μιαν ανέκδοτη συλλογή λαογραφικών στοιχείων, που κατά τη διάρκεια της Μαύρης Επταετίας είχε την καλοσύνη να θέσει στη διάθεσή μου ο κ. Εμ. Δρίτσας, "αγροκτηματίας και πεζοπόρος εκ Διδύμων Κρανιδίου", σεβόμενος την ορθογραφία του κειμένου:

(Σελ. 11) "... στρίβωντες ανατολικός του όρους Ζυγού και εις απόστασιν 2 χιλιομέτρων βρίσκομαι τα εροίπια του καταστραφέντος και καταβιθισθέντος προφανώς από καθίζησι πάλαι ποτέ ονομαζομένη σήμερα η Τζερτζελιά που κοίται εις τας υπορείας του όρους ΖΥΓΟΥ (σημ. κοντά στην τοποθεσία Σέσια, διακόσια μέτρα μακρύτερα από την Πελεή). φαίνονται και σήμερα πολλά βουλιαγμένα στο χώμα κτήρια και κεραμίδια και ημερες συκιές και Ελιές μεγάλες παλαιές. λέναι από παράδοση των 

(Σελ. 12) προγόνων μας Διδυμιωτών και πολλών θρύλων ότι ο Θεός εβούλιξε το χωριό αυτό των Τζερτζελίων δια να τους αφανίσει επειδή ήσαν Ανθρωποφάγοι με τον εξής θρύλον. Κάποιος από εκεί είχε παντρευθή τότε εις αμνημονεύτους και άγνωστα έτη μία κόρην καταγομένην από το χωρίον Κολιάκη Τραχειάς [στην] επαρχία Ναυπλίας τώρα απέχων από την Τζερτζελιάν για ημιονικής οδού έως 12 χιλιόμετρα, η παντρεμένη αυτή γυναίκα μετά παρέλευσιν ολίγου καιρού όταν απεβίωσεν κάποιος τον είχον βράσει και τοποθετήση ως άλοιμα μέσα εις ένα κιούπι όπως κάμουν και τώρα ακόμη το χοιρινό κρέας εις διάφορα χωριά και μιαν ημέραν της είπε ο άνδρας της πήγαινε να βγάνης άλοιμα κρέας από το κιούπι να φάμε, πήγε όντας αυτή χωρίς να ξέρει τίποτα ανέσυρε μαζί με το κρέας και ... (μια δυσανάγνωστη λέξη) από χέρια και πόδια ανθρώπινα. Τρομοκρατηθείσα από την ανθρωποφαγίαν του ανδρός της και των άλλων χωρικών των Τζερτζελίων ανεχώρησε αμέσως κρυφίως και πήγε εις τους γονείς της που μέναναι μονίμως εις το ως άνω χωρίον Κολιάκι Τραχειάς και τα ανέφερε τα συμβάντα αυτά και εγκατέλυψε τον σύζηγόν της και τους ανθρωποφάγους αυτούς κατοίκους της Τζερτζελιάς".

        Αυτά λέει ο θρύλος. Εμείς όμως λέμε ότι "επειδή πρόκειται να μπούμε σύντομα στην Κοινή Αγορά", δεν μας συμφέρει για τουριστικούς λόγους να δεχθούμε ότι η παράδοση αυτή έχει "κόκκον αληθείας". Ίσως είναι σκοπιμότερο να δεχθούμε ότι κάτω από τον θρύλο αυτό κρύβεται η παράδοση για τα "νεκρόδειπνα".

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 18/5/1977].