Pierre Steinlein: Οι απάνθρωπες πολιτείες (μετάφρ. Τάκης Μαύρος)

Με έκπληξή μας είδαμε τις μικρές χαριτωμένες πολιτείες του Ναυπλίου και του Άργους να πνίγονται στο τσιμέντο. Γραφεία, κατοικίες, δωμάτια για τους τουρίστες, σύμφωνοι, είναι απαραίτητα, δεν πρέπει όμως να χτίζονται ανεξέλεγκτα. Πάντα οι υπερβολές είναι επικίνδυνες.

        Μερικές συνοικίες των γαλλικών πόλεων, οι λεγόμενες «μοντέρνες», αποτελούν το παράδειγμα των κινδύνων που παρουσιάζει μια αρχιτεκτονική που ξεχνάει τον «άνθρωπο». Δρόμοι χωρίς ζωή, συγκροτήματα πολυκατοικιών όπου οι άνθρωποι όχι μόνο δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αλλά και αποφεύγονται ακόμη, εκτάσεις όπου δεν υπάρχουν άνθρωποι, είναι πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη της αλητείας.

        Η «πόλη», με αλλαγμένη όψη και προδομένη, παύει πια να είναι «άστυ». Δεν είναι παρά ένα συγκρότημα κλουβιών, καμωμένο για οικογένειες συγκεντρωμένες μόνο στον εαυτόν τους. Ο καθένας υποπτεύεται τον γείτονα του. Και όταν συναντηθούν, με δυσκολία ανταλλάσσουν ένα «καλημέρα» ή «καλησπέρα», πάντα σκεφτικοί πώς θα προστατευτούν από τον άγνωστο, τον «άλλον».
        Συχνά βασιλεύει ο φόβος, ιδίως στις κοπέλες και στις γυναίκες, να μην ενοχληθούν ή και κακοποιηθούν επιστρέφοντας τη νύχτα στο σπίτι τους. Ο κίνδυνος δεν είναι μόνο για τις γυναίκες. Και οι νεαροί ακόμη μπορεί να υποστούν επίθεση από ομάδες άλλων νέων, που ανήκουν σε διαφορετική κοινωνική τάξη. Το ίδιο συμβαίνει καμιά φορά και με άντρες ακόμη, που έχουν να αντιμετωπίσουν τις ομάδες των μικρών, που η ατιμωρησία τους κάνει πανίσχυρους. Χωρίς απασχόληση, στενοχωρημένα μέσα στα οικογενειακά κλουβιά, τα παιδιά αυτά χάνονται ανάμεσα στο μπετόν των πύργων και την έκταση της ασφάλτου. Αισθάνονται ασφάλεια μέσα στις ομάδες αυτές, που δυστυχώς δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτα το θετικό και που φαίνονται να έχουν συγκροτηθεί μόνο και μόνο για να πολεμούν μεταξύ τους.
        Ο πολεοδόμος έχει «ξεχάσει» να υπολογίσει ότι οι ένοικοι αυτών των διαμερισμάτων είναι ανθρώπινα όντα, των οποίων οι συναισθηματικές και κοινωνικές ανάγκες ποικίλουν ανάλογα με τις ηλικίες. Σε μια ζωντανή πολιτεία είναι δυνατόν να βρει ολοκλήρωση η φυσιολογική συμπεριφορά αυτών των διαφορετικών στοιχείων ηλικίας.
        Μια τέτοια παραδοσιακή πολιτεία είναι το Άργος και το Ναύπλιο, όπως είναι και τα χωριά.
        Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πολυκατοικίες με 12 ή 20 ή και περισσότερους ορόφους ενίοτε, πάνω σ’ ένα απέραντο πάρκινγκ χτισμένες. Δρόμους, αν μπορούμε να τους ονομάσουμε έτσι, χωρίς μαγαζιά και έξω από την πόλη, τεράστια σουπερμάρκετ περικυκλωμένα από απέραντα πάρκινγκ, όπου η έννοια του «δρόμου» δεν υπάρχει, με εκτάσεις εγκαταλελειμμένες ονομαζόμενες «πράσινο», προοριζόμενες συνήθως για τα παιδιά ή τα σκυλιά, αλλά στις οποίες συνήθως απαγορεύεται η είσοδος.
        Και όμως αυτά γίνονται.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Ο Pierre Steinlein ήταν Γάλλος γεωπόνος, που επισκέφθηκε την Ελλάδα πολλές φορές και έγραψε τη συνεργασία του αυτή ειδικά για την εφημερίδα Αναγέννηση. Η μετάφραση έγινε από τον Τάκη Μαύρο.

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αναγέννηση στις 27/4/1977].