Τάκης Μαύρος : Bismarck, Γερμανοί και ο έφεδρος λοχίας Δημήτριος Ίτσιος

Ξεφύλλιζα πριν λίγες μέρες ένα από τα τελευταία τεύχη του αμερικάνικου περιοδικού National Geographic Magazine. Εκεί μέσα είδα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, σχετικό με την πρόσφατη ανακάλυψη του σημείου όπου βυθίστηκε και φωτογραφήθηκε το γερμανικό θωρηκτό Bismarck κατά τη διάρκεια του Β' παγκόσμιου πολέμου [1]. Ανάμεσα σε πολλές άλλες, μια φωτογραφία παρμένη από ένα αγγλικό πολεμικό, που είχε λάβει μέρος στη καταβύθισή του, έδειχνε την πλευρά του βρετανικού πλοίου, που είχε κρεμάσει σκάλες, σκοινιά και βάρκες και προσπαθούσαν να περισώσουν όσους από τους ναυαγούς του Bismarck μπορούσαν. Ο τελειωτικός τορπιλισμός, γιατί προ 2-3 ημερών είχε προηγηθεί κι ένας άλλος στ' ανοικτά της Νέας Γης, έγινε στ' ανοικτά των Γαλλικών ακτών, στον Ατλαντικό. 

        Με πικρή υπερηφάνεια, ο αρθρογράφος σημείωσε στη λεζάντα της φωτογραφίας ότι το αγγλικό σκάφος, παρ' όλον ότι η περιοχή ήταν γεμάτη από γερμανικά υποβρύχια και το σημείο της καταβύθισης βρισκόταν μέσα στην ακτίνα δράσης των γερμανικών αεροπλάνων που εξορμούσαν από τα γαλλικά αεροδρόμια, σεβόμενο τους διεθνείς νόμους του πολέμου που θέλουν οι νικημένοι να τυχαίνουν κάποιας ανθρώπινης μεταχείρισης, προσπάθησαν και πέτυχαν να περισώσουν 117 Γερμανούς από τους 2000 περίπου που αποτελούσαν το πλήρωμα του Bismarck και οι οποίοι δυο μέρες νωρίτερα είχαν καταβυθίσει το αγγλικό καταδρομικό HMS Hood από τους 1700 άνδρες του οποίου είχαν διασωθεί, κι αυτοί από αγγλικά σκάφη, μόνο τρεις.

        Και θυμήθηκα εκείνο το επεισόδιο που αυτή τη φορά έγινε με ήρωες Έλληνες και Γερμανούς στα οχυρά των Ελληνοβουλγαρικών συνόρων, στον Β' πάλι Παγκόσμιο Πόλεμο. Περιλαμβάνεται στην Ιστορία του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου Στρατού.
        Κατά τη γερμανική επίθεση, τον Απρίλιο του 1941, σ' ένα από αυτά τα οχυρά, η άμυνα των Ελλήνων υπήρξε ιδιαίτερα επίμονη και είχαν προκαλέσει σοβαρές απώλειες στον γερμανικό λόχο που έκανε την επίθεση. Τις μεγαλύτερες απώλειες (14 νεκρούς) τις είχαν από ένα ελληνικό πολυβόλο που ήταν τόσο καλά καμουφλαρισμένο, που δεν μπορούσαν καθ' όλη τη διάρκεια της επίθεσης να το βρουν.
        Τελικά, το ελληνικό οχυρό μπρος στην αριθμητική διαφορά υπέκυψε και παραδόθηκε. Ο επικεφαλής της γερμανικής μονάδας, αξιωματικός, ζήτησε να ιδεί πού ήταν κρυμμένο το πολυβόλο και ποιος ήταν ο πολυβολητής, που μόνον αυτός είχε σκοτώσει 14 Γερμανούς. Του έδειξαν τη θέση και του παρουσίασαν τον ηρωϊκό πολυβολητή. Ήταν ο [έφεδρος] λοχίας [Δημήτριος] Ίτσιος από τη Μακεδονία [2].

 Ο έφεδρος λοχίας Δημήτριος Ίτσιος

        Και συνεχίζει ο ιστορικός του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου: «Τότε ο Γερμανός αξιωματικός, αφού τον συνεχάρη δια χειραψίας, διέταξε ένα Γερμανό επιλοχία να τον ... εκτελέσει».
        Και ο μεν Ίτσιος θα παραμείνει πάντα ένα στολίδι στο Πάνθεον των [Ελλήνων] ηρώων, αλλά τι κρίμα που το Επιτελείο δεν πληροφορήθηκε και το όνομα του Γερμανού αξιωματικού, που θα ήταν κι αυτός ένα άλλο στολίδι για τη γερμανική ιστορία [3].

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Ballard, R. 1989. Finding the Bismarck. National Geographic Magazine, November, pp. 622-637.
2. [Σ.τ.επιμ.] Στο κείμενο της εφημερίδας, το όνομα που αναφέρεται είναι Ιντζές. Εδώ υπάρχει μια μικρή σύγχυση. «Ιντζές» ονομάζεται το οχυρό ανασχέσεως, που κατασκευάστηκε την περίοδο 1914-1916 στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα - από τη λίμνη Δοϊράνη δυτικά έως τον ποταμό Νέστο ανατολικά [https://roupel.gr/ιστορια/1914-οχυρο-ανασχεσεως/].
3. Ίσως ήταν ο στρατηγός Ferdinand Schörner (βλ. παραπομπή 2), που αναφέρεται ότι τον Μάρτιο του 1941 βρισκόταν στη Βουλγαρία (πηγή: https://fr.wikipedia.org/wiki/Ferdinand_Schörner).

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 11/5/1990].