Τάκης Μαύρος : Λαογραφικές μνήμες : Το λάδι της εικόνας

Ο μόνιμος επιλοχίας Ευάγγελος Κ. βρισκόταν σε στενοχώριες. Μικρός ο μισθός, μεγάλη η οικογένεια, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αρρωσταίνει η γυναίκα.
        Κάτι μικροπράγματα που είχε πουλήθηκαν, αλλά δεν έφτασαν ούτε για κινίνο. Είχε έρθει ο άνθρωπος σε απόγνωση. Οπότε κάποιος γείτονας τον συμβούλεψε : «σου μένει εκείνο το παλιό εικόνισμα, δεν το πας αμανάτι στον Πηλαλητή (διάσημο τοκογλύφο) να σηκώσεις μερικά λεφτά να τα φέρεις βόλτα κι έχει ο Θεός»;
        Πράγματι, παίρνει την εικόνα ο Βαγγέλης, πηγαίνει στον κυρ-Γιάννη τον Πηλαλητή και σηκώνει 25 δραχμές.
- Και με τον τόκο 30. Σύμφωνοι, Βαγγέλη;
- Σύμφωνοι, κυρ-Γιάννη.
        Έπειτα από λίγο καιρό, κάπου βρήκε τις 30 δραχμές και τις πάει στον δανειστή.
- Να κυρ-Γιάννη τα λεφτά σου και σε ευχαριστώ πολύ.
Παίρνει τα λεφτά ο κυρ Γιάννης, τα μετράει, τα βάζει στο συρτάρι και αρχίζει μια κουβέντα περί τον καιρό και διάφορα. Καμμιά φορά του λέει ο επιλοχίας :
- Κυρ-Γιάννη, δεν μου δίνεις εκείνο το εικόνισμα να πάω να φύγω;
- Μα μου χρωστάς ακόμα 10 δραχμές.
- Γιατί, κυρ-Γιάννη, 30 δεν είχαμε πει; Μου ζητάς κι άλλα τώρα;
- Βρε αντίχριστε, για το λάδι στα ζητάω. Έκανε να μείνει η εικόνα τόσο καιρό χωρίς καντήλι;