[…] Βρέθηκε στα χέρια μου ο «Περίπλους» του ακούραστου Ζακυνθηνού λόγιου Διον. Ρώμα. Στον τόμο λοιπόν ΙΙ, «Ο θρήνος της Κάντιας», σσ. 435-436, διάβασα ότι το 1971 ο Γάλλος ελληνιστής Louis Coutelle δημοσίευσε ένα βιβλίο για το Greghesco, την ιδιωματική εκείνη ελληνο-ιταλική διάλεκτο, στην οποία είναι γραμμένο το μεσαιωνικό ποίημα του Μανώλη Μπλέσση για τους strathioti Puyeretti. Στο βιβλίο του λοιπόν αυτό, ο Γάλλος συγγραφεύς, κατά τον Δ. Ρώμα, υποστηρίζει ότι το πρόσωπο του Μanoli Blessi είναι ανύπαρκτο, δημιούργημα της φαντασίας του κρητοβενετσιάνου λόγιου και άνθρωπου του θεάτρου Αntonio Μolina ή Μolin, detto Burchiella (: του επονομαζομένου Μπουρκιέλλα). Κατά την Ιταλίδα καθηγήτρια της φιλολογίας δεσποινίδα Βora, burchiella ονόμαζαν στη Βενετία το μεσαίωνα ένα είδος μικρής βάρκας ή μικρού σκάφους.
Επομένως όσα γράφτηκαν στο προηγούμενο φύλλο της Αναγέννησης σχετικά με το θέμα αυτό μάλλον θα πρέπει να θεωρηθούν «ως πώποτε γραφέντα».
Ο L. Coutelle υποστηρίζει τόσο καλά τις θέσεις του, κατά τον Δ. Ρώμα, ώστε «εκθεμελιώνει κυριολεκτικά ολόληρ0 το οικοδόμημα του Σάθα».
Αν τώρα λοιπόν αποδεικνύεται ότι έκαμε ένα λάθος ο Κ. Σάθας, έχει κάνει ένα δεύτερο ο Μιχ. Λαμπρυνίδης, ο οποίος «ήντλησεν από τον πίθον του Κ. Σάθα», και ένα τρίτο εγώ που κακά εδιάβασα και ερμήνευσα τη βενετσιάνικη επιγραφή στο οικόσημο του φανταστικού Μανώλη Μπλέσση, έτσι όπως την δημοσιεύει ο Μ. Λαμπρυνίδης, στις τελευταίες χωρίς αρίθμηση σελίδες του βιβλίου του Η Ναυπλία (έκδοσις 1950).
Ο μετά πολλών θάνατος, ολιγώτερος έστι θάνατος. Έτσι όμως ή αλλιώς γιατί παραμένουν πάντα μερικές επιφυλάξεις, όπως επί παραδείγματι ότι επίθετο Μπλέσσης, Μπλέσσας και Πλέσσας υπάρχει ακόμη, στην περιοχή Ηπείρ0υ, Ζακύνθου, Κεφαλονιάς. Η πραγματικότητα είναι ότι το τοπωνύμιο [Πυργέλλα] υπάρχει και μέχρις ότου βρεθεί μια ικανοποιητική εξήγηση η έρευνα, έστω και με τη μορφή των υποθέσεων, θα πρέπει να συνεχιστεί.
[Δημοσιεύτηκε στην
εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 7/9/1975].
%20recto.jpg)
%20recto.jpg)
No comments:
Post a Comment