Τάκης Μαύρος : Ο χορός

Τις μέρες αυτές τις γιορτινές βρέθηκα σε ένα φιλικό σπίτι. Ατμόσφαιρα εγκάρδια και ήσυχη, και όλα πήγαιναν καλά, ώσπου κάποιο πικάπ, στην αρχή διακριτικά και έπειτα πιο έντονα, άρχισε να σκορπάει στην κορεσμένη από καπνούς ατμόσφαιρα διάφορους σκοπούς, άλλους παλιούς γνωστούς κι άλλους μοντέρνους άγνωστους, άλλους λαϊκούς κι άλλους λιγότερο λαϊκούς.
        Κάποιος έκανε την αρχή και έπειτα από λίγο όσοι νόμιζαν τον εαυτόν τους ικανό άρχισαν να χορεύουν. Γρήγορα ξεχώρισε ανάμεσα στους χορευτές μια νεαρή κυρία. Ψυχή, ρυθμός, μουσική, χορός, όλα στις κινήσεις της είχαν γίνει ένα. Και όχι μόνο σε ένα είδος χορού · σε όλους. Εγκαταλείφθηκαν τα πάντα, και όλοι πέρασαν το υπόλοιπο της βραδιάς τους παρακολουθώντας τον χορό, στην πραγματικότητα τον χορό αυτής της κυρίας. Τελικά, μετά τα «και του χρόνου» κλπ. καταλήξαμε ο καθένας στο σπίτι του.
        Την επόμενη βραδιά ξανασυναντηθήκαμε σ’ άλλο σπίτι και γενικό θέμα ήταν αυτός ο χορός. Μερικοί θυμήθηκαν τον χορό της Σαλώμης, άλλοι άλλους. Η συζήτηση κατέληξε στην ανάλυση. Τι είναι εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να παρακολουθούν έναν άλλον άνθρωπο, που χορεύει. Γιατί;
        Να μην σας τα πολυλογώ, κατόπιν «μακράς και θορυβώδους συζητήσεως», κάποιος κατέληξε πως ο χορός είναι ένας πανάρχαιος τρόπος εκφράσεως, ένα μέσο επικοινωνίας περισσότερο παλιό και από τον άνθρωπο, γιατί τον έχουν και πολλά άλλα ζώα. Δεν διέπεται από τη λογική · ο Βούδας είχε πει ότι «τίποτα δεν είναι πλησιέστερο προς την τρέλα από τον χορό», δεν περιορίζεται από τα όρια της, και για αυτό σαν μέσο επικοινωνίας είναι πιο στέρεος από τον λόγο. Η κατανόηση είναι πιο άμεση κι αποκλείει την παρανόηση, την Αχίλλειο αυτή πτέρνα του λόγου, γι’ αυτό και συναρπάζει. Ο χορευτής δεν «ψεύδεται». Κι αυτά βέβαια για τους λαϊκούς χορούς. Αντίθετα, ο χορός μπαλέτου, ο κατασκευασμένος στο στούντιο, μπορεί να έχει μια αισθητική τελειότητα, όταν την έχει, αλλά δεν συναρπάζει, παρά μόνο όταν είναι στηριγμένος πάνω σε λαϊκά «μοτίβα» : δηλαδή όταν απευθύνεται στις ψυχές των θεατών και όχι στην αισθητική τους κατάρτιση.
        Αυτά. Ελέχθησαν βέβαια και πολλά άλλα, αλλά αυτά θα τα πούμε άλλη μέρα. Εκείνο που ενδιαφέρει τώρα, και για αυτό γράφονται όλα αυτά, είναι το αν θα είναι δυνατό ή όχι να προσκληθεί ο όμιλος της κυρίας Ντόρας Στράτου και να δώσει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μερικές παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο της πόλης του Άργους. Από τεχνικής πλευράς δεν φαίνεται να είναι απραγματοποίητο, γιατί στις αρχές του ξεκινήματός του ο όμιλος αυτός έδινε παραστάσεις στο αρχαίο θέατρο του Πειραιώς, που δεν ήταν καλύτερο από το του Άργους. Η οικονομική πλευρά του θέματος νομίζω ότι είναι εξασφαλισμένη, μόνον ο ντόπιος κόσμος χωρίς να υπολογιστούν οι ξένοι, θα το συντηρήσει το θέαμα αυτό. Μένει το ξεκίνημα και η οργάνωση του.

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αργειακόν Βήμα στις 19/1/1975].