Τάκης Μαύρος : Αγωνιστές της Αργολίδας : Γιάννης Θεοδωρίδης

Ο Στέλιος Θεοδωρίδης είχε έρθει από τα Σούρμενα του Πόντου, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, με τη γυναίκα του και τα δυο του αγόρια, τον Γιάννη και τον Χάρη. Έμειναν κάποιο χρονικό διάστημα στο Ναύπλιο, στον Συνοικισμό, όπου ο πατέρας είχε ένα μικρό υποδηματοποιείο, κατόπιν έφυγαν, φαίνεται ότι προσπάθησαν να εγκατασταθούν κάπου αλλού, αλλά έπειτα από λίγα χρόνια, ένα ή δύο, ξαναγύρισαν για να εγκατασταθούν οριστικά πια εδώ στο Ναύπλιο.
        Ο Γιάννης Θεοδωρίδης ήταν ένα ψηλό, λεπτοκαμωμένο παιδί, με καστανόξανθα μαλλιά, μια τονισμένη γρυπή μύτη κι ένα καλωσυνάτο ύφος. Άριστος μαθητής‚ ήταν ο πρώτος στα μαθηματικά κι όπως όλα τα γερά παιδιά, αγαπούσε τα σπορ. Οι συμμαθητές του τον αποκαλούσαν «ο Βουΐτσος», γιατί όταν ήθελε να πει «να βουήξω μια κλωτσιά στη μπάλα», έλεγε να «βουήτσω».
        Τον γνώρισα προσωπικά το φθινόπωρο του 1937, στη Σχoλή Εφέδρων Αξ/κών στη Χαλκίδα, όπου συνυπηρετήσαμε 9 μήνες μαζί, αυτός ήταν και βαθμοφόρος στην τάξη του. Είχε πάρει το δίπλωμα του καθηγητού των Μαθηματικών, ήταν ζωηρός, ζωντανός, πάντα εγκάρδιος, προσεκτικός στη δουλειά του, πάντα αγαπητός σε όλους. Αργότερα έμαθα πως στον πόλεμο της Αλβανίας έκαμε τη δουλειά του εξ ίσου καλά με τον καλύτερο.
        Κατά την κατοχή, στέλεχος πια του Κομμουνιστικού Κόμματος, εργάστηκε για την οργάνωση των φοιτητών του Πολυτεχνείου και του Πανεπιστημίου. Κατόπιν, κατά τη διάρκεια τον Εμφυλίου, κάποιος συνάδελφος από τον Στρατό τον είδε να ηγείται κάποιου τμήματος σε κάποια παρέλαση, τον κατέδωσε και συνελήφθη. Όλα αυτά από πληροφορίες παλιών συναδέλφων.
        Το μνημόσυνο αυτό του Γιάννη Θεοδωρίδη γράφεται όχι γιατί χάθηκε ένας αγωνιστής μιας ιδέας. Τέτοιοι σκοτώθηκαν‚ σκοτώνονται ακόμα σήμερα πολλοί, εφ' όσον θα υπάρχουν ιδέες και άνθρωποι με καρδιά θα σκοτώνονται κάθε μέρα. Γράφτηκε γιατί από τότε μου είχαν προκαλέσει εντύπωση τα όσα προηγήθηκαν της θανατικής καταδίκης και της εκτέλεσης, αν βέβαια οι πληροφορίες είναι σωστές.
        Είχα μάθει ότι κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων αλλά και κατά την εκδίκαση της υποθέσεως στο Στρατοδικείο, επανειλημμένως του είχαν υποδείξει να υπογράψει μια δήλωση μετάνοιας για να αποφύγει το εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά ο Θεοδωρίδης δεν το δέχτηκε. Όχι γιατί αδιαφορούσε για τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά, το ένα μάλιστα ήταν αγέννητο ακόμη, όχι γιατί αδιαφορούσε για το φαρμάκι που περίμενε τους γονιούς τον, που είχαν χάσει ήδη τον άλλο τους γιό τον Χάρη στη μάχη της Κρήτης, όσο γιατί γνώριζε ότι η δήλωση δεν ήταν βέβαιο πως θα τον γλύτωνε από το εκτελεστικό απόσπασμα. Και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις αγωνιστών, που και δήλωση μετανοίας υπόγραψαν και εξετελέσθησαν.
        Κάποιος από το συγγενικό του περιβάλλον, αναλογιζόμενος τις συνέπειες της επιμονής του Θεοδωρίδη στην άρνησή του, συνέταξε μια τέτοια δήλωση μετάνοιας και μιμούμενος την υπογραφή του την είχε υποβάλει, αλλά όπως μου διηγιόταν συγκρατούμενός του, ο Θεοδωρίδης από μέσα από τη φυλακή του διαμαρτυρόταν φωνάζοντας πως ήταν ψεύτικη.
        Καταδικάστηκε σε θάνατο και εξετελέσθη στις 3 Σεπτεμβρίου 1948, νομίζω στο Γουδί ή στο Χαϊδάρι.
        Το χώμα που τον σκεπάζει ας είναι ελαφρύ και η Ιστορία ας τον κατατάξει όπου απoφασίσει. Εμείς, όσοι τον γνωρίσαμε, θα διατηρήσουμε πάντα ζωντανή τη μνήμη του καλού αυτού ανθρώπου, του καλού πολεμιστή, του Γιάννη Θεοδωρίδη.

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 7/9/1983].