Τάκης Μαύρος: Βενετσιάνικα Χριστούγεννα

Τον παλιό λοιπόν καιρό, που όλα ήσαν αρκετά χειρότερα από όσο είναι σήμερα, αυτές τις γιορτινές ημέρες, ανάμεσα στις άλλες τους σκοτούρες, οι νοικοκυρές της Σκιάθου - ανάμεσα στα μελομακάρουνα, στα σφουγγαρίσματα, στα φουστανάκια των παιδιών, στις μπουγάδες, στις επισκέψεις, τα φαγιά - είχαν και την Επισκοπή, τουλάχιστον επί Ενετοκρατίας.

        Σύμφωνα με μια διαταγή, που είχαν εκδώσει οι τοπικές αρχές (1459): tutti quanti che farano feste, και αυτές τις μέρες ήσαν πολλοί οι εορτάζοντες, Χρήστοι, Βασίληδες, Φωτεινές κ.ά., erano obligadi mandar al Rector una scudella de menestra, uno pan une paliega de vin per sua regalia, δηλαδή: ήσαν υποχρεωμένοι να στείλουν στον Ρέκτορα δώρο: μια πιατέλα με μανέστρα, ένα καρβέλι ψωμί και μια μποτίλια κρασί. Μάλιστα οριζόταν η προθεσμία, μέσα στην οποία έπρεπε να σταλεί το δώρο: Cusi da Vesporo come de la Messa de laa dicte feste, δηλαδή από τον εσπερινό μέχρι τη λειτουργία της εν λόγω γιορτής.

        Ευτυχώς όμως, από τότε πέρασαν χρόνια πολλά και πολλά άλλαξαν, στο καλύτερο βέβαια, και για τις Σκιαθιώτισσες και χάριτι θεία και για τον Ρέκτορα. Δόξα σοι ο Θεός.

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 4/1/1979].