Aς μην ξεχνούμε ότι οι Βενετοί είχαν έρθει εδώ σαν κατακτητές, και έτσι τους έβλεπε ο κόσμος, ο πολύς ο κόσμος. Γιατί ήσαν και οι λίγοι, που τα έβλεπαν αλλιώς και συνεργαζόντουσαν μάλιστα μαζί τους όσο μπορούσαν περισσότερο και στενότερα.
Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά για καμιάν άλλη φορά και ας ιδούμε τι αναφέρει ο Vettor Diedo Baylus et Capitaneus a Napoli di Romania στις προϊστάμενές του αρχές, γύρω στο τέλος Νοεμβρίου 1531. Παραθέτω το μέρος από την έκθεση, που μας ενδιαφέρει, αν και η μετάφραση χωλαίνει σε σοβαρά σημεία. Το κείμενο θα μπορούσε να αποδοθεί με κάποια ελευθερία στα ελληνικά ως εξής:
«Η περιοχή έχει περιοριστεί σε μικρή έκταση, όπως βλέπει η Γαληνότητά σας στο σχέδιο, που κατοικείται από Αλβανούς, οι οποίοι είναι από φυσικού τους κλέφτες, και προς το μέρος της Ερμιόνης, έχουν καταφύγει μερικοί ληστές, σε διαφόρους χρόνους, και έχουν σχηματίσει μιαν ομάδα από 30 ως 40 σεσημασμένους (;) και έχουν καταφύγει σε ένα μέρος που λέγεται «το Κρανίδι». Αυτοί πηγαίνουν στην τουρκική περιοχή και συνεννοούμενοι με άλλους κακοποιούς, που είναι εγκατεστημένοι σ' αυτήν, κλέβουν από εκεί και τα φέρνουν εδώ, και κάνουν πλάτες σε εκείνους που από εκεί έρχονται να κλέψουν εδώ και να τα πάνε εκεί. Γι' αυτούς, έχουν εγερθεί διάφορα παράπονα, τόσο στα χρόνια των προκατόχων μου όσο και σε μένα. Στρατιώτες και αξιωματικοί που εστάλησαν και επεχείρησαν να χρησιμοποιήσουν βία για να επιβάλουν την τάξη, έφαγαν ξύλο»!
Συνήθως τα μνημόσυνα γίνονται «εις μνήμην των πεσόντων». Εγώ θα παρακαλούσα η αναφορά εις το παραπάνω επεισόδιο να γίνει «εις μνήμην των ριξάντων (το ξύλο) Κρανιδιωτών».
[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 20/7/1977].
%20recto.jpg)
%20recto.jpg)
No comments:
Post a Comment