Τάκης Μαύρος : Ο «Κορφιάτης» [Καποδίστριας]

Μια ωραία εκδήλωση έχει καθιερωθεί εδώ και μερικά χρόνια. Ένας σύλλογος Κερκυραίων, μια φορά το χρόνο, στην επέτειο της δολοφονίας του Καποδίστρια, κατεβαίνει στο Ναύπλιο και μαζί με τους ντόπιους κάνει μια μικρή γιορτή. Κάτι σαν μνημόσυνο του Κερκυραίου εκείνου, που πριν 150 χρόνια θυσιάζοντας τα πάντα, περιβάλλον, φίλους, κοινωνική θέση, αποδοχές, όλα όσα μπορεί να δώσει ή να υποσχεθεί η ζωή σε έναν νέο και φτασμένο διπλωμάτη, ήρθε να πεθάνει (μαχαιρωμένος) στα σκαλοπάτια του Άγιου Σπυρίδωνα. Από έναν Μανιάτη, που δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι, για να υπάρξει κάποια Ελλάδα, έπρεπε να υπάρξει πρώτα κάποια οργάνωση και κάποια τάξη και που τα δυο προϋποθέτουν θυσίες και παραμέρισμα των προσωπικών επιδιώξεων.

        Και ως εδώ το θέμα δεν είναι σπάνιο στη σελίδες της ιστορίας. Και ο χώρος δεν μας επιτρέπει να ανοιχτούμε στην αναζήτηση των λόγων και των προσώπων, που έσπρωξαν τους Μαυρομιχαλαίους στη δολοφονία αυτή. Στην τελευταία τάξη του δημοτικού, νομίζω, όλα τα παιδιά έχουν μάθει πια πως η γαλλική πολιτική μαζί με τους Εγγλέζους εκμεταλλεύτηκε την αντιζηλία και την απογοήτευση της οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων, που είχαν φοβηθεί ότι παραμερίζονταν από τη διακυβέρνηση της χώρας και αν δεν όπλισαν – οι προστάτες - τουλάχιστον ενεθάρρυναν το έγκλημα.
        Και ως εδώ πάλι πάει καλά. Τα γνωστά και επαναλαμβανόμενα της πολιτικής. Εκείνο που με απασχόλησε σαν Πελοποννήσιο, σαν άνθρωπο που ζει αυτούς τους χώρους όπου ξετυλίχθηκε το δράμα - και γράφω αυτά με πολλή μου πικρία - είναι ότι : δεν συνάντησα ποτέ κείμενο γραμμένο από μανιάτικη πένα, από την πιο μικρή δημοσιογραφική ως την πιο βαρυσήμαντη πανεπιστημιακή, που το σημείο αυτό, τη δολοφονία δηλαδή του Καποδίστρια σαν από ανάγκη να ξεπλυθεί μια ιστορική ντροπή, για την οποία αισθάνονται χωρίς λόγο υπεύθυνοι οι Μανιάτες, να μην προσπαθούν όλοι με μασημένα λόγια και λογικές ακροβασίες να εξηγήσουν και να δικαιολογήσουν.
        Τελευταία αφορμή μου έδωσε ένα καλογραμμένο βιβλίο του δημοσιογράφου Γεωργίου Φτέρη (δεν υπάρχει πια, πέθανε το 1967) με τον τίτλο «Μάνη πατρίδα μου». Το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού είναι μια σειρά από κείμενα γραμμένα πάνω σε στημόνι λαογραφικό με υφάδι λογοτεχνικό.
        Σταμάτησα σε ένα από αυτά: «Οι Μαυρομιχαλέοι και ο Κυβερνήτης». Μέσα σε οκτώ σελίδες παλλόμενες από μανιάτικη λατρεία για τους Μαυρομιχαλαίους, δεν βρίσκεται ένας λόγος συμπάθειας για τον αδικοσκοτωμένο «Κορφιάτη». Κορφιάτη τον ανεβάζει, Κορφιάτη τον κατεβάζει. Δυο μόνο φορές στις οκτώ σελίδες τον αποκαλεί Καποδίστρια. Αντίθετα, όλος ο μανιάτικος λυρισμός εξαντλείται στην περιγραφή της σκηνής όπου «… ο Γεωργάκης έφτασε τρέχοντας στη γαλλική πρεσβεία, εφίλησε το όπλο του και το εμπιστεύτηκε μαζί με την τιμή του (!) στον Γάλλο πρεσβευτή» κλπ. κλπ.
        Θα μου πείτε. Κάθεσαι τώρα και ασχολείσαι με το τι έγραψε για τον Καποδίστρια ένας Μανιάτης δημοσιογράφος; Ναι. Γιατί ο δημοσιογράφος αυτός λεγόταν Γεώργιος Φτέρης, είχε 50 χρόνια σημαντικής παρουσίας στον πνευματικό ελληνικό χώρο και ήταν γνωστός για τους πνευματικούς αγώνες του για τη δημοκρατία. Αλλά μπορεί να ξεχάσει κανείς και τον Κοραή, που όταν έμαθε τη δολοφονία έστειλε συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στις οικογένειες των δολοφόνων;
        Αλήθεια. Πόσο κοντόφθαλμα βλέπουν μερικές φορές τα λεγόμενα φωτισμένα μυαλά!

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 9/10/1976].