Τάκης Μαύρος : Το κείμενο του κιονίσκου του εντοιχισμένου στο νότιο βημόθυρο του ιερού του Ναού του Αγίου Πέτρου Άργους

Εις το υπ’ αριθμ. 73 Δελτίο Ιστορικών Μελετών Ναυπλίου (σ. 304) έχει δημοσιευθεί, έπειτα από ευγενική παραχώρnσn του Αιδ. Πρωθιερέως Άργους Ευαγγέλου Στασινόπουλου n φωτογραφία μιας ανάγλυφης αραβικής επιγραφής πάνω σε τμήμα κιονίσκου εντοιχισμένου στο νότιο βημόθυρο του Ναού του Αγίου Πέτρου Άργους. Η φωτογραφία αυτή είχε παραχωρnθεί στον Παπά Ευάγγελο Στασινόπουλο από τον αείμνηστο εκπαιδευτικό Φώτιο Βλάχο.
        Τηv φωτογραφία αυτή διάβασε ο Άραβας οδοντίατρος Χαϊμάλ Μπαστάουϊ (από το Ναύπλιο), αλλά το περιεχόμενό τnς δεν είναι αραβικό. Χρειάστηκε n ευγενική παρέμβαση του κ. Σπύρου Μήλια και του Πέρση Τουρκομαθούς Φατιχαλά Μωχαμέτ του Μουσά για να έχουμε στα χέρια μας ένα αντίγραφο μιας πρώτης ανάγνωσης του κειμένου.





Η ανάγνωση του κ. Φατιχαλά

Ο Θεός είναι ένας
Ο καθένας θα πεθάνει
Θα κάνει λογαριασμό για τον καθένα
Για ό,τι καλά n κακά έχει κάνει.
(Από το Κοράνιο)

        Η ανωτέρω επιγραφή προέρχεται πιθανότατα από το Μωαμεθανικό νεκροταφείο του Άργους, το οποίο κατά πληροφορία του ναυάρχου ε.α. κ. Γεώργιου Θανόπουλου πρέπει να ήταν μεταξύ τnς οδού Καραμουτζά και των Γεφυριών.

[Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Άργους Αναγέννηση, στο τεύχ. Σεπ.-Οκτ. 1999, σ. 34].

ΥΓ [επιμ.]

Το 2008, ο Πατήρ Γεώργιος Σελλής δημοσίευσε το βιβλίο: Άγιος Πέτρος Επίσκοπος Άργους Σημειοφόρος και Θαυματουργός, Έκδοσις Καθεδρικού Ιερού Ναού Αγίου Πέτρου, Άργος 2008. Σε αυτό δίνονται μερικές επιπλέον λεπτομέρειες για μια επιπλέον προσπάθεια ανάγνωσης, που έγινε 10 χρόνια αργότερα. Το παρακάτω απόσπασμα αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Αργολικής Βιβλιοθήκης, εδώ (σύνδεσμος):

«Αξίζει όμως να αναφερθούμε σε τμήματα αραβικής επιγραφής ανάγλυφης σε μάρμαρο, που έχουν ενσωματωθεί στην πρόσοψη του κεφαλόσκαλου, της νότιας πόρτας που εισάγει από την πλατεία στο ιερό Βήμα του ναού του αγίου Πέτρου. Οι διαστάσεις είναι συνολικά 0,96 Χ 0,20 m.
        Την επιγραφή την αποτύπωσα και την έστειλα τον Ιούνιο του 2001 μέσω του τ. διευθυντού του Υπουργείου Παιδείας Γεωργίου Αθ. Χώρα εις τον πρέσβη Παύλο Χιδίρογλου καθηγητή τουρκολογίας στο Ιόνιο πανεπιστήμιο. Η απάντηση ήταν πως πρόκειται περί αραβικής επιγραφής με κείμενο ειλημμένο από το κοράνιο. Μιλάει για τον πολυεύσπλαχνο Θεό, αλλά ο ακριβής εντοπισμός του χωρίου απαιτούσε αυτοψία από τον καθηγητή, διότι η αποτύπωση δεν ήταν απολύτως επιτυχής και το κείμενο δεν είναι ενιαίο. Έχουμε δύο κομμάτια με ενδιάμεσο τσιμέντο.
        Πάντως ο καθηγητής Παύλος Χιδίρογλου έβγαλε με βεβαιότητα την ημερομηνία της επιγραφής: κατά την τουρκική χρονολογία του έτους 1207,15 του μηνός Razar. Είναι ο έβδομος μήνας και αντιστοιχεί στη χριστιανική χρονολογία: 26 Φεβρουαρίου 1793».

Τάκης Μαύρος : Ένα αποτυχημένο προξενιό

Πάνε χρόνια πολλά από τότε που μου έφεραν δώρο ένα μικρό κουταβάκι. Ήταν ένα χαριτωμένο, παχουλό ζωάκι με πόδια χοντρά που έδειχνε ότι θα γινόταν μεγαλόσωμο.
        Μεγάλωσε κι ήρθε επιτέλους η ώρα να κάνει κι αυτό κουταβάκια. Ήταν τότε στο Άργος ο Παντελής ο Γυφτόπουλος, ένας πρώην αξιωματικός του ιππικού που είχε ένα χρυσοχοείο στην κεντρική αγορά της πόλης, κι ένα περιβόλι στο δρόμο Άργους - Πυργέλας, περίπου εκεί που ήταν το Αγρο­κή­πιο της Τράπεζας και πηγαινοερχόταν με το τελευταίο μόνιππο που κυκλο­φο­ρούσε στην Αργολίδα μ’ ένα κόκκινο άλογο. Στο περιβόλι του είχε κι ένα μαυριδερό μεγαλόσωμο τσοπανόσκυλο που μου φάνηκε κατάλληλο για γαμπρός για τη σκύλα μου.
        Πάω, βρίσκω στο χρυσοχοείο τον κ. Παντελή, και του λέω:
- Έρχομαι για ένα συνοικέσιο.
- Μπράβο, μου λέει, και μου πρόσφερε μια καρέκλα. Να το κουβεντιάσου­με!
- Δεν θέλει πολλές κουβέντες, του λέω, μόνο δώσε μου το τσοπανόσκυλο που έχεις στο περιβόλι για γαμπρό στη σκύλα που μου έχουν φέρει και που κι αυτή είναι έτσι μεγαλόσωμη.
- Να τον πάρεις, μου λέει, και με την ευχή μου.
        Είχα τότε ένα αυτοκινητάκι, που έβγαζες τα πισινά καθίσματα και γι­νό­ταν φορτηγάκι. Πήγα στο περιβόλι του Γυφτόπουλου, βρίσκω τον άνθρωπο που είχε εκεί και του λέω τον λόγο της επίσκεψης μου. Πήρε τον σκύλο, τον έδεσε σε μια αλυσίδα, τον βάλαμε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και ξεκίνησα.
        Δεν είχα κάνει εκατό μέτρα, όταν ακούω πίσω μου θόρυβο από αλυσίδες και διάρροια του σκύλου, και με παίρνει και μια βρώμα. Γυρίζω και βλέπω ότι ήταν αργά πια. Ο σκύλος έμπαινε για πρώτη φορά στη ζωή του σ' αυτο­κί­νητο κι από το ταρακούνημα του χωριάτικου δρόμου και την ταραχή του, αλυσίδα, σκυλί και αυτοκίνητο είχαν καταπασαλειφθεί από τη διάρροια.
        Τι να έκανα; Ας τον πάω τώρα, σκέφτηκα, μια και τον έφερα ως εδώ και θα ιδούμε.
        Και είδαμε: μόλις έφτασε το αυτοκίνητο στο σπίτι, βγήκε η σκύλα να με υποδεχθεί, όπως συνήθως, αλλά όταν άνοιξα την πόρτα για να κατεβάσω τον γαμπρό, έπρεπε να βλέπατε πως στράβωσε τη μύτη της και γύρισε το κεφάλι της.
- Έλα, μωρή, να ιδείς τον λεβέντη που σου 'φερα!
Αυτή όμως χώθηκε μέσα στο καλυβάκι της και δεν ήθελε πια vα δει ούτε γαμπρό ούτε τη βρώμα του. Τραβηγμένος αυτός όσο του επέτρεπε η αλυ­σί­δα του, καθόταν δυστυχής με την ουρά στην κοιλιά του, μ' ένα ύφος απελ­πι­σμέ­νο, χωρίς καμία διάθεση ούτε για έρωτες ούτε για τέτοια. Το μόνο που ζητούσε ήταν... να φύγει. Και φύγαμε. Τον παρέδωσα στο αφεντικό του που γελούσε με την καρδιά του.
        Από τότε, που λέτε, έχει μείνει και ο λόγος:

    «Όλα του γάμου δύσκολα
    και ο γαμπρός (..)σμένος».

[Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του Άργους Αναγέννηση (Σεπτ. – Οκτ. 1999, σ. 32)].