Τάκης Μαύρος : Ο ζούμπρος των Βυζαντινών και η άρκτος της Τίρυνθας

Τις μαρτυρίες των Βυζαντινών συγγραφέων τις θεωρούν αν όχι αναξιόπιστες - θα ήταν υπερβολή - αλλά πάντως σαν πληροφορίες που χρειάζονται επιβεβαίωση κι αυτό γιατί συνήθως προέρχονται από καλογέρους. Οι καλόγεροι χρονικογράφοι, κι ήσαν οι περισσότεροι, παρασυρόμενοι από τον φανατισμό τους, δεν έδιναν πάντοτε την προσοχή που θα ’πρεπε στις λεπτομέρειες των πληροφοριών και η υπερβολή και η ασάφεια είναι κάτι που συναντιέται συχνά στα κείμενά τους.
        Μια τέτοια υποψία διέλυσε ένα κείμενο, που δημοσίευσε πριν από λίγο καιρό η «αναγέννηση». Ήταν ένα ωραιότατο άρθρο ενός Γερμανού αρχαιολόγου, του κ. Κ. Κίλιαν (Klaus Kilian), για τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Τίρυνθα γύρω στα 1200-1000 π.Χ. Μεταξύ των άλλων γράφει ότι ανάμεσα στα οστά ζώων που βρέθηκαν και που μαρτυρούσαν τι περίπου έτρωγαν οι πρόγονοί μας, ήταν και οστά «μιας μεγάλης άρκτου».
        Η πληροφορία αυτή επιβεβαιώνει εκείνη, την οποία μας δίνει Βυζαντινός συγγραφέας, που γράφει ότι στα χρόνια του (δυναστεία Κομνηνών, 1057-1185) υπήρχε στην περιοχή Καυκάσου ο ζούμπρος, «ζώον υπέρ άρκτου». Φαίνεται λοιπόν ότι το μεγάλο αυτό σαρκοβόρο ενδημούσε 2000 χρόνια πριν και στα δάση της Αργολίδας. Φυσικά, η παρουσία του ανθρώπου, που χαρακτηριστικό της θα μπορούσε να πει κανείς είναι η ερημοποίηση του περιβάλλοντος την εξαφάνισε και αυτή, όπως και τόσα άλλα είδη του ζωντανού κόσμου.


[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Άργους Αναγέννηση στις 11/7/1983].